Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Posts Tagged ‘مریخ’

متن اصلی: Space

آرزوی برقراری ارتباط با انسان‌هایی خارج از کره‌ی زمین سابقه‌ای بسیار طولانی تر از بشقاب پرنده‌ها و جنبش SETI دارد. در قرن نوزدهم، تعدادی از دانشمندان در مورد راه‌های برقراری ارتباط با ساکنان احتمالی مریخ و زهره پیشنهادهایی ارائه کردند.

این پیشنهاد‌های اولیه، 150 سال قبل از آن ارائه شدند که اولین پیام فرا زمینی در سال 1974 به فضا فرستاده شد. این پیام به کمکی سیگنال‌های دیداری ارسال شد.

همان طور که تاریخ نشان می‌دهد، ایده‌ها برای ارتباط با سایر سیارات، بسیار تحت تاثیر تکنولوژی موجود قرار گرفته است، این تکنولوژی نور، رادیو و لیزر را شامل می‌شود. استیون دیک (Steven Dick)، مورخ ارشد ناسا می‌گوید: «شما بر اساس آن چه می‌دانید، قدم بر می‌دارید.»

 

آیا ما تنها هستیم؟

دیک می‌گوید: «پس از آن که ثابت شد همه‌ی سیارات به دور خورشید می‌چرخند، به سادگی می‌شد حدس زد که بقیه‌ی سیارات هم ممکن است مثل زمین باشند، ممکن است زندگی در آن‌ها جریان داشته باشد.»

گالیله‌، کپلر و سایر دانشمندان «قابل سکونت بودن» سایر سیارات را در ذهن می‌پروراندند، در حالی که بسیار مراقب بودند تا خاطر کلیسا از این بابت نگران نشود.

دیک که چندین کتاب در این زمینه نوشته است همچنین می‌گوید: «این ایده در قرن هفدهم شکوفا شد و به مناظره‌ای با نام «چندگانگی جهان» تبدیل گشت، در عین حال موضوعی جنجال برانگیز باقی ماند.»

یکی از تاثیر گذارترین طرفداران وجود حیات فرا زمینی فردی به نام برنارد لو بویور

(Bernard le Bovier) بود که در سال 1686 کتابی را با نام مباحثاتی در مورد چند گانگی جهان نوشت.

علیرغم آن همه علاقه نسبت به این موضوع، تا یک قرن بعد، هیچ مباحثه‌ی ثبت شده‌ای در زمینه‌ی این که چگونه می‌توان با آدم فضایی‌ها ارتباط برقرار کرد و یا موقعیت آن‌ها را شناسایی کرد، وجود نداشت.

 

مثلث بزرگ و کانال‌های سوزان

«رالین سرشیو» در کتابی که تازگی منتشر کرده است، می‌گوید: «با شروع قرن نوزدهم، مخترعان به دنبال نوعی «تلگراف فضایی» برای ارتباط با سایر سیاره‌های منظومه‌ی شمسی بودند.» اولین نوع از این اختراعات مربوط به ریاضی‌دانی به نام «کارل فردریش گاوس» (Carl Friedrich Gauss) می‌شود. در دهه‌ی 1820 گاوس، ایده‌ی انعکاس پرتو‌های خورشید از سطح زمین را ارائه کرد، به گونه‌ای که از فضا و سیارات دیگر قابل رؤیت باشد. ایده‌ی دیگری که به گاوس نسبت داده شده، بدین صورت است: «جدا کردن یک قطعه‌ی مثلثی شکل بسیار بزرگ در جنگل‌های سیبری، قطع درختان آن ناحیه و کاشتن گندم در آن قسمت.»

رالین سرشیو(Raulin-Cerceau) در مورد این روش گاوس می‌گوید: «اندازه‌ی بزرگ این ناحیه و رنگ متفاوت آن با بقیه‌ی قسمت‌ها امکان دیده شدن آن را از ماه و یا مریخ فراهم می‌کرده است. و شکل هندسی خاص آن (مثلث) می‌توانست به عنوان یک سازه‌ی بین المللی شناخته شود.»

بیست سال بعد، ستاره شناسی با نام «جوزف ون لیترو» (Joseph von Littrow) ایده‌ی دیگری را مطرح کرد. ایده‌ی او چنین بود: «ریختن نفت سفید در کانالی 30 کیلومتری به شکل دایره و روشن کردن آن در شب، به گونه‌ای که هر کس از فضا آن را ببیند، حضور ما زمینی‌ها را متوجه شود.»

 

نور متمرکز

اما در نیمه‌ی دوم قرن نوزدهم دیدگاه‌های واقع گرایانه تری مطرح شد. در سال 1869 مخترع فرانسوی ایده‌ی استفاده از یک آینه‌ی سهمی شکل برای متمرکز کردن نور لامپ‌های الکتریکی به فضا را مطرح کرد. او گفت می‌توانیم لامپ‌ها را روشن و خاموش کنیم و بدین شکل پیامی رمزی بفرستیم.

 

آیا آدم فضایی‌ها می‌توانستند هیچ کدام از این نشانه‌ها را ببینند؟

«ست شوستاک» (Seth Shostak) می‌گوید: «بستگی دارد که مریخی‌ها چقدر پول برای تلسکوپ‌هایشان خرج می‌کنند.»

 

شروع امپراتوری رادیو

امروز باور عمومی بر این است که استفاده از امواج رادیویی برای برقراری ارتباط با آدم فضایی‌ها به مراتب مناسب‌تر است. چرا که امواج رادیویی کمتر تحت تاثیر گرد و غبار کیهان قرار می‌گیرند.از آن جایی که تا دهه‌ی 1920 نشانه گرفتن یک پرتو رادیویی به سمت سیارات دوردست عملی نبود، هنوز بسیاری از افراد از جمله آلبرت اینشتین بر این عقیده بودند که ارتباط دیداری عملی‌تر است.

دانشمندان به تدریج متقاعد شدند که امکان وجود حیات بر روی مریخ وجود ندارد. اگر هم قرار باشد حیاتی وجود داشته باشد، احتمالآ در فاصله‌ای خیلی دورتر از مریخ است.

شوستاک می‌گوید: «هیچ پیامی از فضا دریافت نمی‌شد و این ناامید کننده بود…پس از آن همه‌ می‌گفتند «فراموشش کنید…وجود حیات در سایر سیارات غیر ممکن است»»

سرانجام در سال 1959 ایده‌ی استفاده از امواج رادیویی شکلی جدی به خود گرفت. دانشمندان به این نتیجه رسیدند که فرستنده‌های راداری آن‌ها به اندازه‌ی کافی قوی شده است که سیگنال‌هایی را به چندین سال نوری دورتر بفرستد.



arecibo

تلسکوپ رادیویی آرسیبو؛ ساخته شده در سال 1963...قطر:305 متر...مساحت تحت پوشش:73 هزار متر مربع

شوستاک می‌گوید: «اگر ما بتوانیم این کار را انجام دهیم، ممکن است آدم فضایی‌ها هم در حال انجام آن باشند.» در سال 1974 – یک قرن و نیم پس از گاوس – اولین پیام SETI با استفاده از تلسکوپ رادیویی آرسیبو (Arecibo) به فضا فرستاده شد. دانشمندان هم چنان منتظر هستند تا جوابی از آن طرف خط بشنوند…آیا آن‌ها جوابی خواهند شنید؟

 

Advertisements

Read Full Post »

متن اصلی: discoverychannel3

سالیان سال، ناسا مجدانه ردپای آب را بر مریخ دنبال می کرد تا دریابد چگونه این سیاره، از جهانِ مملو از اقیانوس ها و گرم گذشته به صحرای خشک و سرد امروز تبدیل گشته است. اکنون، مسیر جدیدی پیش روی دانشمندان گشوده شده است؛ راهی مستقیم که شاید بتواند یکی از سوالاتی که از دوران‌های گذشته ذهن بشریت را به خود درگیر ساخته است، پاسخ دهد: آیا زمین تنها مکانی است که زندگی بر آن جریان دارد؟!

جرقه ای که باعث این تغییر مسیر شد، با دریافتن این موضوع بود که حداقل سه مکان متمایز بر روی مریخ به طور پیوسته در حال تخلیه متان بر روی سیاره هستند.

سرچشمه متان می‌تواند بازدم یک زندگی میکروبی و یا واکنش شیمیایی آب با سنگ ها باشد. با این وجود؛ صرف وجود یک سرچشمه معدنی برای این گاز دلایلی برای حیات دارد: در هر حال متان، یک منبع غذایی برای مجموعه های میکروبی است که زیر سطح زمینِ ما زندگی می‌کنند.

لیزا پرَت (Lizza Pratt) که یک ژئوبیولوژیست در دانشگاه ایندیاناست، می گوید:» در هرحال، ما باید این امر را قبول کنیم که نیاز است تا به حیات امروزین در زیر سطح مریخ بیاندیشیم؛ همزمان با توسعه رهیافت‌های جستجوی حیات کهن مریخ در دوران‌های مرطوب‌تر آن.»

مایکل موما (Michael Mumma) – دانشمد ناسا در مرکز فضایی گدارد مریلند و مولف مقاله این هفته مجله Science در مورد جزئیات یافته های متان- می گوید:» اولین مرحله از برنامه جدید اکتشاف بر مریخ، تهیه نقشه‌ای جامع از سیاره است که حاوی اطلاعات انتشار متان در طول زمان باشد. ما نیاز به راهی داریم تا بفهمیم مکان سرچشمه‌های فعال کجاست و اجزا اصلی گازهای متصاعد شده چیست تا مشخص شود منبع هرکدام از آن ها چیست: فعالیت های زیستی یا ژئوشیمیایی؟… و سپس تشخیص اینکه کدامیک در طول سالها ادامه دارند.این اطلاعات امکان این را به شما می دهند تا تصمیم بگیرید روی کدام مکان ها تمرکز کنید.»

هیچکدام از فضاپیماهای فعلی و یا در حال برنامه ریزی توان تهیه نقشه ای دقیق از منابع متان بر مریخ ندارند، اما تصمیم ناسا در مورد به عقب انداختن پرتاب یک مریخ نورد پیشرفته به دلایل فنی می‌تواند به یک همزمانی اتفاقی تبدیل شود.

یکی از مناطقی که شانس زیادی دارد تا آزمایشگاه علمی مریخ (MSL) در آن فرود آید، جایی است که گروه موما ستونی از گاز متان در آن یافته اند. آزمایشگاه علمی مریخ که قرار است در سال 2011 به ماموریت ارسال شود، دارای تجهیزاتی برای نمایان سازی و تحلیل غلظت های اندک متان است. این توانایی چشم‌انداز این که دانشمندان بتوانند منشا آلی این گاز را تایید کنند، تقویت می کند.

nilli_fossae2پیشتر فرود آزمایشگاه در این مکان که به گودال نیل موسوم است، به علت ناهمواری و خطرناک بودن آن لغو شده بود. با این وجود، این مکان در سایه اکتشاف متان و همچنین فرصت دو ساله مهندسان برای هموار ساختن عملیات فرود دوباره مدنظرقرار گرفته است.

مایکل مِیِر (Michael Meyer)، سرپرست دانشمندان برنامه مریخ در مرکز ناسا واشنگتن دی. سی.، می گوید:» ما دوسال دیگر زمان داریم تا این مسئله را بررسی کنیم. ما خواهیم توانست توانایی های فرود MSL را بهتر بشناسیم و البته احتمال افزوده شدن گزینه‌های بیشتری برای فرود وجود دارد. بنایراین گودال نیل همچنان مدنظر است.»

همچنین در سایه کشف جدید؛ دانشمندان به تحلیل دوباره داده هایی را که در طی سالها در مورد مریخ جمع‌آوری کرده‌اند، خواهند پرداخت.

پرَت می گوید:»امکان دارد تا لیست مواد معدنی ای که احتمال وجود و شناسایی آنها می رود مورد تجدید نظر قرار گیرد. تاکنون، تعدادی از موارد مدنظر قرار نگرفتند به خاطر اینکه ما فکر نمی کردیم وجود داشته باشند.»

ویدیو مرتبط: 5 دلیلی که دانشمندان بر اساس آن گمان می برند وجود حیات در مریخ امکان پذیر است.

لینک در بالاترین

Read Full Post »