Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Posts Tagged ‘فضا’

متن اصلی:

تی.جی کریمر

هندونه: در یک رویداد تاریخی، یکی از فضانوردان ناسا با نام «تی.جی کریمر» صبح روز جمعه و در حالی که در ایستگاه فضایی بین المللی قرار داشت یک پیام توییتری به زمین ارسال کرد و تاریخ‌ساز شد!

این فضانورد موفق شد نخستین فردی باشد که یک پیام توییتری را به طور مستقیم از فضا به زمین ارسال می‌کند.

وی که با نام کاربری «Astro_TJ» در سایت توییتر حضور دارد، در این پیام تاریخی و جالب توجه نوشت:

«سلام! ما هم‌اکنون در حال ارسال یک پیام توییتری از ایستگاه فضایی بین المللی به صورت زنده هستیم – اولین پیام توییتری زنده از فضا! 🙂 به زودی بیشتر خواهید شنید، سوالات خود را بفرستید».

اگر بخواهیم صادق باشیم، فضانوردان قبلاً هم از فضا به توییتر پیام فرستاده بودند. اما پیش‌تر، آن‌ها مجبور بودند پیام‌های خود را به همکارانشان در زمین ایمیل کنند. این همکاران سپس پیام‌های مورد نظر را وارد توییتر می‌کردند.

صفحه شخصی این فضانورد در توییتر
صفحه پیام توییتری مورد نظر

Advertisements

Read Full Post »

متن اصلی:  Guardian

از قرار معلوم، نگاه واشنگتن به پرتاب موفقیت‌آمیز یک ماهواره‌ی ایرانی با نگاه تهران به همین موضوع تفاوت‌های اساسی دارد.
از نگاه دولت ایران، این موضوع گامی به پیش در جهت احیای ابرقدرت باستانی پرشیا است که قدرت‌های حسود غربی نمی‌توانند آن را بپذیرند.
این موضوع، در مسائل سیاسی داخل ایران نیز حائز اهمیت است. احمدی‌نژاد با وعده بهبود شرایط اقتصادی مردم و پیشرفت کشور، در انتخابات ریاست‌جمهوری به پیروزی رسید. او در بخش نخست اهدافش کاری از پیش نبرد و به همین دلیل برای پیروزی مجدد در انتخابات ماه ژوئن نیازمند این است که هم از دید رای‌دهندگان عادی و هم از دید آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر کشور که در دموکراسی مهارشده‌ی ایران اهمیت بیشتری دارد، در مورد دوم به موفقیت‌هایی دست یابد.
در واشنگتن و سایر پایتخت‌های غربی، به پرتاب این ماهواره در راستای برنامه‌ی هسته‌ای ایران نگاه می‌شود. تلفیق توانایی ایران برای پرتاب شی‌ای به فضا و ترس از دست‌یابی ایران به سلاح ‌هسته‌ای، دست‌کم برای عده‌ای به معنای خطر تولید موشک‌های بالستیک قاره‌پیمایی است که می‌توانند ایالات متحده را هدف بگیرند.
به همین دلیل، پرتاب این ماهواره تاثیر آنی و مستقیمی بر مناقشه‌ی مربوط به طرح دفاع موشکی آمریکا دارد. دو انتقاد عمده که به طرح دفاع موشکی وارد می‌شود این است که نیازی برای طراحی این سامانه نیست و یا سامانه دفاع موشکی نمی‌تواند به درستی به وظایفش عمل کند. به همین منظور، باراک اوباما مدت زمانی را برای بازنگری در مورد این طرح اختصاص داده است. این تصمیم باعث بهبود روابط با مسکو شد که پس از راه‌اندازی سامانه‌ی رهگیری موشک در لهستان و یک سیستم راداری در جمهوری چک رو به تیرگی نهاده بود. دولت بوش اصرار داشت که این سامانه، سپری در برابر ایران است اما روسیه آن را تهدیدی علیه خود تلقی می‌کرد.
دولت روسیه در پاسخ به این تصمیم اوباما اعلام کرد، در برنامه‌هایش برای نصب موشک‌های تاکتیکی در منطقه‌ی تحت کنترلش در کالینینگراد  بازنگری خواهد کرد. این بهبود روابط دیپلملتیک که تنها یک هفته از شروع آن می‌گذرد، امیدها را برای یک رابطه‌ی سازنده‌ی دو طرفه افزایش داده است. اکنون همه‌ی این‌ها توسط خطر بزرگ‌تری تهدید می‌شود.
کریستوفر پنگ، یک تحلیل‌گر مسائل استراتژیک در موسسه‌ی رویال یونایتد سرویس اظهار می‌دارد؛ بسیاری از این خطرات پیش‌بینی‌شده بر پایه‌ی فرض و گمان بنا نهاده شده‌اند و  نه بر پایه‌ی حقایق قطعی. وی می‌گوید: «ایرانی‌ها در این فن‌آوری، توانایی بسیار اندکی دارند و هنوز باید راه درازی را طی کنند».
پرتاب موشک با یک محموله به فضا بخشی از کار است اما بخش مهم‌تر فرود آوردن آن روی هدف موردنظر است. ایران احتمالاً تا تابستان سال جاری اورانیوم غنی‌شده‌ی کافی با درجه‌ی پایین خواهد داشت که با غنی‌سازی آن تا درجات بالاتر، بمب هسته‌ای تولید کند. اما پیشبرد این پروسه به دور از چشمان آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای مشکل خواهد بود. سپس این اورانیوم می‌بایست در کلاهک کوچکی قرار گیرد که قابلیت نصب  روی موشک را دارا باشد. این کار هم به آسانی امکان‌پذیر نیست. بنابر آخرین برآوردهای سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا، ایران از سال 2003 از این فعالیت‌ها دست کشیده است.
اسرائیل این نظر را نپذیرفته است و به دولت اوباما هشدارهای لازم را خواهد داد. از آن‌جایی که ایران پیش از این با آزمایش موشک شهاب 3 نشان داد که توانایی هدف‌گیری تل‌آویو را دارد، پرتاب این ماهواره تاثیر مستقیمی بر اسرائیل نخواهد داشت. با این حال در شرایطی که دولت جدید آمریکا قصد دارد روابط جدیدی را با ایران بگشاید، پرتاب ماهواره‌ی امید می‌تواند بر تردید‌ها و نگرانی‌های جامعه‌ی بین‌المللی در مورد ایران دامن بزند.

Read Full Post »

متن اصلی: Space

آرزوی برقراری ارتباط با انسان‌هایی خارج از کره‌ی زمین سابقه‌ای بسیار طولانی تر از بشقاب پرنده‌ها و جنبش SETI دارد. در قرن نوزدهم، تعدادی از دانشمندان در مورد راه‌های برقراری ارتباط با ساکنان احتمالی مریخ و زهره پیشنهادهایی ارائه کردند.

این پیشنهاد‌های اولیه، 150 سال قبل از آن ارائه شدند که اولین پیام فرا زمینی در سال 1974 به فضا فرستاده شد. این پیام به کمکی سیگنال‌های دیداری ارسال شد.

همان طور که تاریخ نشان می‌دهد، ایده‌ها برای ارتباط با سایر سیارات، بسیار تحت تاثیر تکنولوژی موجود قرار گرفته است، این تکنولوژی نور، رادیو و لیزر را شامل می‌شود. استیون دیک (Steven Dick)، مورخ ارشد ناسا می‌گوید: «شما بر اساس آن چه می‌دانید، قدم بر می‌دارید.»

 

آیا ما تنها هستیم؟

دیک می‌گوید: «پس از آن که ثابت شد همه‌ی سیارات به دور خورشید می‌چرخند، به سادگی می‌شد حدس زد که بقیه‌ی سیارات هم ممکن است مثل زمین باشند، ممکن است زندگی در آن‌ها جریان داشته باشد.»

گالیله‌، کپلر و سایر دانشمندان «قابل سکونت بودن» سایر سیارات را در ذهن می‌پروراندند، در حالی که بسیار مراقب بودند تا خاطر کلیسا از این بابت نگران نشود.

دیک که چندین کتاب در این زمینه نوشته است همچنین می‌گوید: «این ایده در قرن هفدهم شکوفا شد و به مناظره‌ای با نام «چندگانگی جهان» تبدیل گشت، در عین حال موضوعی جنجال برانگیز باقی ماند.»

یکی از تاثیر گذارترین طرفداران وجود حیات فرا زمینی فردی به نام برنارد لو بویور

(Bernard le Bovier) بود که در سال 1686 کتابی را با نام مباحثاتی در مورد چند گانگی جهان نوشت.

علیرغم آن همه علاقه نسبت به این موضوع، تا یک قرن بعد، هیچ مباحثه‌ی ثبت شده‌ای در زمینه‌ی این که چگونه می‌توان با آدم فضایی‌ها ارتباط برقرار کرد و یا موقعیت آن‌ها را شناسایی کرد، وجود نداشت.

 

مثلث بزرگ و کانال‌های سوزان

«رالین سرشیو» در کتابی که تازگی منتشر کرده است، می‌گوید: «با شروع قرن نوزدهم، مخترعان به دنبال نوعی «تلگراف فضایی» برای ارتباط با سایر سیاره‌های منظومه‌ی شمسی بودند.» اولین نوع از این اختراعات مربوط به ریاضی‌دانی به نام «کارل فردریش گاوس» (Carl Friedrich Gauss) می‌شود. در دهه‌ی 1820 گاوس، ایده‌ی انعکاس پرتو‌های خورشید از سطح زمین را ارائه کرد، به گونه‌ای که از فضا و سیارات دیگر قابل رؤیت باشد. ایده‌ی دیگری که به گاوس نسبت داده شده، بدین صورت است: «جدا کردن یک قطعه‌ی مثلثی شکل بسیار بزرگ در جنگل‌های سیبری، قطع درختان آن ناحیه و کاشتن گندم در آن قسمت.»

رالین سرشیو(Raulin-Cerceau) در مورد این روش گاوس می‌گوید: «اندازه‌ی بزرگ این ناحیه و رنگ متفاوت آن با بقیه‌ی قسمت‌ها امکان دیده شدن آن را از ماه و یا مریخ فراهم می‌کرده است. و شکل هندسی خاص آن (مثلث) می‌توانست به عنوان یک سازه‌ی بین المللی شناخته شود.»

بیست سال بعد، ستاره شناسی با نام «جوزف ون لیترو» (Joseph von Littrow) ایده‌ی دیگری را مطرح کرد. ایده‌ی او چنین بود: «ریختن نفت سفید در کانالی 30 کیلومتری به شکل دایره و روشن کردن آن در شب، به گونه‌ای که هر کس از فضا آن را ببیند، حضور ما زمینی‌ها را متوجه شود.»

 

نور متمرکز

اما در نیمه‌ی دوم قرن نوزدهم دیدگاه‌های واقع گرایانه تری مطرح شد. در سال 1869 مخترع فرانسوی ایده‌ی استفاده از یک آینه‌ی سهمی شکل برای متمرکز کردن نور لامپ‌های الکتریکی به فضا را مطرح کرد. او گفت می‌توانیم لامپ‌ها را روشن و خاموش کنیم و بدین شکل پیامی رمزی بفرستیم.

 

آیا آدم فضایی‌ها می‌توانستند هیچ کدام از این نشانه‌ها را ببینند؟

«ست شوستاک» (Seth Shostak) می‌گوید: «بستگی دارد که مریخی‌ها چقدر پول برای تلسکوپ‌هایشان خرج می‌کنند.»

 

شروع امپراتوری رادیو

امروز باور عمومی بر این است که استفاده از امواج رادیویی برای برقراری ارتباط با آدم فضایی‌ها به مراتب مناسب‌تر است. چرا که امواج رادیویی کمتر تحت تاثیر گرد و غبار کیهان قرار می‌گیرند.از آن جایی که تا دهه‌ی 1920 نشانه گرفتن یک پرتو رادیویی به سمت سیارات دوردست عملی نبود، هنوز بسیاری از افراد از جمله آلبرت اینشتین بر این عقیده بودند که ارتباط دیداری عملی‌تر است.

دانشمندان به تدریج متقاعد شدند که امکان وجود حیات بر روی مریخ وجود ندارد. اگر هم قرار باشد حیاتی وجود داشته باشد، احتمالآ در فاصله‌ای خیلی دورتر از مریخ است.

شوستاک می‌گوید: «هیچ پیامی از فضا دریافت نمی‌شد و این ناامید کننده بود…پس از آن همه‌ می‌گفتند «فراموشش کنید…وجود حیات در سایر سیارات غیر ممکن است»»

سرانجام در سال 1959 ایده‌ی استفاده از امواج رادیویی شکلی جدی به خود گرفت. دانشمندان به این نتیجه رسیدند که فرستنده‌های راداری آن‌ها به اندازه‌ی کافی قوی شده است که سیگنال‌هایی را به چندین سال نوری دورتر بفرستد.



arecibo

تلسکوپ رادیویی آرسیبو؛ ساخته شده در سال 1963...قطر:305 متر...مساحت تحت پوشش:73 هزار متر مربع

شوستاک می‌گوید: «اگر ما بتوانیم این کار را انجام دهیم، ممکن است آدم فضایی‌ها هم در حال انجام آن باشند.» در سال 1974 – یک قرن و نیم پس از گاوس – اولین پیام SETI با استفاده از تلسکوپ رادیویی آرسیبو (Arecibo) به فضا فرستاده شد. دانشمندان هم چنان منتظر هستند تا جوابی از آن طرف خط بشنوند…آیا آن‌ها جوابی خواهند شنید؟

 

Read Full Post »